کبوتر با کبوتر، باز با باز!

حدود پنج سال پیش در آغاز تجاوز پوتین به اوکراین در یادداشتی نوشتم «دیکتاتورهای جهان متحد شوید». این یادداشت، که عنوانش برگرفته از جمله مشهور مارکس بود که زمانی دور گفته بود «کارگران جهان متحد شوید»، به تاریخ هفتم اسفند 1400 در کانال تلگرامی «پند تاریخ» منتشر شد و یک بار دیگر، به تاریخ 18 مهر 1405، نیز به مناسبت حمایت چند باره دونالد ترامپ، رئیس جمهور خودشیفته و مستبد و متجاوز آمریکا، از پوتینِ متجاوز در همان تلگرام بازنشر شد.   

هرچند به گمانم همان یادداشت کاملا با وضعیت کنونی پیوند ایدئولوژیک و ماهوی دو دیکتاتور منطبق است اما می خواهم همان مضمون را اکنون با وضعیت جدید بازخوانی کنم.

در این روزها سه دیکتاتور جهانی یعنی پوتین، شی و ترامپ در جایی در چین در یک جا جمع شده و گویا در باره برخی مسائل جهانی گفتگو و تبادل نظر کرده و گویا تصمیماتی نیز گرفته اند. البته از بیانیه مشترک پایانی جز یک انشای کلی و عام، تصمیم خاصی مستفاد نمی شود. جز این هم انتظاری نبود. هیاهو برای هیچ!   

هرچند فعلا امیدی به بهبود اوضاع به سود توده های مردم در کره زمین نمی رود؛ چرا که حداقل آن است که رهبرانی چون این سه نفر آنچه به سود خودشان و تفکرشان و حداکثر گروه و باندشان باشد را تعقیب می کنند و منافع و مصالح واقعی و عینی توده های مردم دست کم برای اینان در خوشبینانه ترین حالت در درجه دوم اهمیت است. چنان که در گذشته های دور و نزدیک نیز بیش و کم چنین بوده است. این رهبران غربی فاتح جنگ جهانی اول و دوم بوده اند که پس از پایان دو جنگ در جایی نشستند و سرنوشت کشورها و دولت ها و مردمان به ویژه زیسته در جهان غیر غربی را به مثابه «غنیمت» و به اصطلاح مانند «گوشت قربانی» بین خود تقسیم کرده و هر پاره ای نصیب گرگی شد که به تعبیر امام علی «تَغتَنمُ اَکلَهُم». این که در بیانیه مشترک آمده است «دادگاه کیفری بین المللی حق ندارد از اختیارات خود علیه مقامات دولتی سوء استفاده کند»، مؤید تصمیم ظالمانه این رهبران به اصطلاح جهانی بر ضد عدالت و مردم تشنه عدالت در جهان است. به هرحال همان جمله پایانی یادداشت قبلی در اینجا مناسب می نماید که «کبوتر با کبوتر، باز با باز»!   

با این همه، رقابت جهانی و منطقه ای این قطب های استعماری قدیم و جدید، در عمل یک فایده دارد و آن هم هریک به دلیلی یا دلایلی، به مقتضای تضاد منافع و یا تعارضات ایدئولوژیک، گاه و به مقتضای شرایط تا حدودی دیگری و دیگران را مهار می کند و از این رو ممکن است به اصطلاح ترمزی در برابر یک رقیب ایجاد می کند.

همان حق وتویی که پس از جنگ دوم پنج قدرت فاتح جنگ (آمریکا، روسیه، چین، فرانسه و انگلیس) برای خود در شورای امنیت سازمان ملل قایل شدند، کاملا در تعارض با دموکراسی و برابری حقوقی تمامی مردمان و دولت هاست. از باب نمونه، دولت های تبعیض گرای آمریکا در طول این بیش از هفتاد سال بارها و بارها مصوبات سازمان ملل علیه اسرائیل را «وتو» کرده و رژیم متجاوز نیابتی خود را نجات داده تا به تجاوزات و حتی نسل کشی های خود ادامه دهد.

اما در مقابل چین و روسیه هم، صرفا به دلیل تضاد منافع و نه در حمایت از مظلومان و مردمان تحت تجاوز، گاه در مقابل آمریکای متجاوز قرار می گیرند و از حق توی خود استفاده کرده و می کنند؛ وتویی که در نهایت می تواند تصادفا حمایت نسبی از دولت ها و یا مردمان ستمدیده باشد.

در هرحال واقعیت تلخ جهان چنین بوده و هست. مردمان جهان فقط و فقط می توانند به خود و اراده و عزم ملی و مستقل خود متکی باشند و امیدی از حاکمان مستبد داخلی یا خارجی با هر تفکری و ایدئولوژیی نداشته باشند. به اصطلاح عطر آن است که خود ببوید نه آن که عطار بگوید! تجربه نشان داده است که مردمان در تمامی جهان بیش از همه و پیش از هرچیزی باید به خود متکی باشند.

جمعه 29 آبان 1405      

Share:

More Posts

Send Us A Message