اشاره: این روزها نه حال نوشتن است و نه انگیزه ای برای تحریر مطلبی. از شما چه پنهان دارم زیر بار این همه جنایت و فاجعه از سوی متجاوزان و اشتباهات و توهمات ایران بر برباد ده از سوی مدعیان داخلی له و نابود می شوم. واقعا احساس می کنم راه هر نوع عملی و حتی امیدی بر من بسته است.
با این همه گاه که تصمیم می گیرم حداقل محض تسکین خودم حرفی بزنم و چیزکی بگویم، به یاد می آورم که پیش از این گفته و منتشر کرده ام. از این رو ترجیح می هم همان نوشته پیشین را بازنشر کنم که اگر قرار بود الان هم چیزی بنویسم کم و بیش همان می شد که ماه ها و چه بسا سال ها پیش نوشته و منتشر شده است. از این رو مناسب می بینم که برخی از همان ها را در اینجا بازنشر کنم. اگر تکرار مکررات است پوزش می خواهم.
جمعه 26 تیر 1405
گویا تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران (و نه فقط به جمهوری اسلامی) آغاز شده است. این دعوی بس فریبنده ای است که گفته می شود حمله خارجی به جمهوری اسلامی است و ربطی به مردم و کشور ندارد!! در این باره باید به تفصیل سخن گفت.
اندکی اخبار صبح امروز را مرور کردم. روشن بود که ترامپ تروریست و نتانیاهوی نسل کش دست بردار نخواهند بود. قصد نداشتم تا اطلاع ثانوی چیزی بنویسم اما این حد از فاجعه و جنایت و تجاوز به خاک میهن و قربانی شدن مردم بیگناه و بی دفاع نیز تحمل کردنی نیست. احساس می کنم سکوت جایز نیست و حتی می توان گفت شرم آور است! امیدوارم که به اهداف شوم و شیطانی شان، که بی تردید تسخیر کشور ایران و مستعمره کردنش از طریق یک حمله نظامی تمام عیار است، نرسند. چنان که بارها از سوی مقامات آمریکایی و اسرائیلی اعلام شده، می خواهند این استعمار نوین را از طریق به قدرت رساندن یک مترسک و غلام حلقه به گوش اسرائیلی همتای جولانی در ایران، انجام دهند. چنین مباد!
در این سالها بارها به یاد سرود اوایل انقلاب ایران افتادم که گفته می شد: «آمریکا، آمریکا، مرگ به نیرنگ تو؛ خون جوانان ما می چکد از چنگ تو!». تا یک سال اخیر این سخنان را همراه با مبالغه می دانستم و حداقل طرح آن در فضای تنش آلود کنونی بین مقامات جمهوری اسلامی و کشور آمریکا مضر می دانستم و از این رو هرگز از آن در نوشته ها و گفته هایم استفاده نکردم. اما حال در چنین تجاوزی علنی، که حتی بدان افتخار هم می شود، دیگر بی هیچ ابهامی همان سخنان را درست و منطبق با واقعیت عینی روی زمین می دانم. به تدریج روشن خواهد شد که این تجاوز تا کی ادامه دارد و چه میزان تخریب و کشتار هموطنان بر جای خواهد نهاد.
دیگر توان نوشتن نیست. فقط بگویم لابد مخاطبان خواهند گفت که مسئول اصلی در این تجاوزها مقامات ایران و شخص سید علی خامنه ای رهبر ایران است که با شعارهای بی محتوا و ناشدنی محو اسرائیل و اعلام ستیز ذاتی و آشتی ناپذیر با استکبار به سرکردگی آمریکا و مانند آن در سیاست خارجی و دیگر عوامل، کشور را به اینجا رسانده است. سخن حقی است. اما دو نکته است؛ اول این که بیان این واقعیت تلخ و ایران بر باد ده بارها در این سالها گفته و نوشته شده و دریغ گوش شنوایی نیافته؛ و دیگر این که لازم است با قاطعیت گفته شود که مسئولیت داخلی هرگز مجوزی تجاوز خارجی نیست؛ خلط مسائل رهزن خواهد بود. به هرحال مسئولیت فردی و یا حکومتی هرگز به معنای سلب مسئولیت دیگر و مهم تر مجوزی برای جنگ و تجاوز خارجی نیست. قرار بر این بود که پس از جنگ دوم جهانی، جهان حساب و کتابی داشته باشد و اختلافات از طریق مذاکره و نهاد سازمان ملل حل و فصل شود. اما اسرائیل و آمریکا و حامیانش هرگز تن به این قواعد نداده و نمی دهند تا بتوانند استعمار نوین خود را با اعمال زور و تجاوز عملی و عملیاتی کنند.
به هر حال تجاوز به ایران و تخریب یک کشور عضو سازمان ملل تحت هر عنوانی مطلقا محکوم است و گناه یکی جوازی برای هیچ نوع تجاوزی نخواهد بود.
این را هم بگویم احتمالا جنگ طلبان داخلی و کسانی که به هر دلیل بیگانه را برای رهایی از شر داخلی به حمله و تجاوز به کشورشان دعوت کردند و نامش را «دخالت بشردوستانه» گذاشتند، افزون بر این که ننگ ابدی را برای خود خریدند، خواهند فهمید فرجام چنین دعوت خائنانه ای چیست و چه خواهد شد! به هر تقدیر در نهایت این مردم و کشور است که تاوان چنین خیانت هایی را خواهند داد!
امیدوارم سایه شوم جنگ و شر تجاوز خارجی تحت هر عنوانی به زودی برطرف شود.
صبح شنبه 9 اسفند 1404