از شما چه پنهان در گذر زمان هر روز از غوغای روزمره بیشتر فاصله می گیرم و از این رو نه تمایلی به مصاحبه دارم و نه حتی میلی به گفتن و نوشتن؛ نه حالی مانده و نه انگیزه ای و نه حتی چندان امیدی به بهبود اوضاع! اوضاع جهان هم هر روز و هر لحظه آشفته تر و در واقع بی صاحب تر می شود. قانون و دموکراسی و حقوق بشر عملا بلاموضوع شده و سازمان ملل متحد در عمل بی یال و دم و اشکم شده است. واقعیت این است که قبلا به موضوعات مربوط به کشورمان بیشتر می پرداختیم و عمدتا دغدغه خودمان و کشورمان و مردمان را داشتیم اما امروز اوضاع نابسامان جهان بیشتر نگرانم می کند. بگذارید شفاف بگویم، وقتی در کشوری چون آمریکا، که گفته می شد پیشرفته ترین دموکراسی جهان را دارد، فردی چون دونالد ترامپ دو بار به ریاست جمهوری می رسد و بار دوم از بار اول بیشتر رأی دارد، آن وقت شما نباید انتظار داشته باشید در ایران، با مختصات فرهنگی و تاریخی و نظام سیاسی حاکم، شخصی چون محمود احمدی نژاد هشت سال به ریاست جمهوری برکشیده شود؟!
با این حال گاه رنج انبوه آدمی را به حرف وادار می کند. در آدمی انگیزه ایجاد می کند کار روزانه را کنار بگذارد تا چیزی بگوید؛ ولو برای دل خودش!
آنچه اکنون می خواهم با شما در میان بگذارم، جز بیان یک نکته کوتاه نیست؛ و آن هم، این است که در واقع هنوز نمی دانم و در واقع نتوانستم به نتیجه برسم که: نتانیاهو وقیح تر است یا دونالد ترامپ؟! این یک پرسش واقعی است. درست است که عموم سیاستمداران و رؤسای کشورها بیش و کم اهل دروغ و فریب و دغلکاری اند اما تا کنون فکر می کردم احمدی نژاد یک نمونه ای اعلا از فریب و دروغ و وقاحت است؛ اما انصافا ترامپ و نتانیاهو روی دست رئیس جمهور اسبق ایران بلند شده اند. به تعبیر درست میرحسین موسوی در مناظره های انتخاباتی 88 در تلویزیون در حضور احمدی نژاد و علی رؤس الاشهاد گفت: این آدم در چشم مردم نگاه می کند و دروغ می گوید! راست ترین حرفی بود که در آن زمان در باره نوع تفکر و عملکرد احمدی نژاد گفته شد!
این روزها سخنرانی های پرطمطراق دو رئیس آمریکایی و اسرائیلی را مانند میلیون ها نفر دیگر در اجلاس سالانه سازمان ملل دیدم و شنیدم. پس از شنیدن این دو سخنرانی سراسر دغلکاری و فریبکاری و انباشته با خلافگویی عمدی (که نامش دروغ است) همراه با اذعان صریح به تجاوز و ترور و حمله و تخریب و ویرانی کشورها و قتل هزاران بیگناه غیر نظامی و بالاتر افتخار به ارتکاب این جنایات آن هم در سازمان ملل، به جد برایم این پرسش مطرح شد که راستی کدام یک از این تو وقیح تر اند؟ ترامپ یا نتانیاهو؟ اصولا پرسیدنی است که وقاحت حدی هم دارد؟ فعلا واژه ای مناسب تر از وقاحت پیدا نمی کنم. ناگزیر بگویم که قصد اهانت کسی را نداشته و ندارم.
نمی دانم نظر شما چیست؟
جمعه 3 مهر 1405