6
عمادالدین باقی صرفا به اتهام مصاحبه ای با آیت الله منتظری، مصاحبه ای که به پس از فوت ایشان در همان شب از بی بی سی پخش شد، به شش سال حبس محکوم شده است. احتمالا حکم بدوی است.
7
درچند شب قبل مردم تهران به دعوت رسانه های سبز برای حمایت از کروبی و موسوی و اعتراض به اعمال محدودیت علیه آنان ساعت ده شب به پشت بام ها رفته و ندای الله اکبر سر دادند. اخبار و نیز فبلم ها حکایت از آن دارد که در قسمت هایی از تهران ندای الله اکبر بلند بوده و به خوبی شنیده شده است. با این که مردم عموما به رسانه های مجازی خارج از کشور دسترسی ندارند و طبعا بی خبر بودند و با توجه به فضای خفقان حاکم بر کشور باز پس از مدتی رکود، این واکنش خوب و امیدوار کننده بوده است.
8
دو روز پیش یکی از استادان دانشگاه علوم پژشکی به نام دکتر عبد الرضا سودبخش در تهران با سلاح گرم ترور شد. هنوز دقیقا روشن نیست انگیزه چه بوده و قاتل یا قاتلان چه کسانی بوده اند و اصلا روشن نیست خود ایشان کی بوده و ماهیت فکری و سیاسی او چیست. اما مسئولان گفته اند که این قتل به انگیزه شخصی صورت گرفته است. ممکن است چنین باشد اما جمهوری اسلامی چوپان دروغگو است و از این رو نمی توان به این دعوی خوش بین بود. زیرا از یک سو استفاده از سلاح گرم شبهه برانگیز است و از سویی چند ماه پیش هم استاد دیگری ترور شد و مسئولان همین ادعا را کردند ولی بعدها روشن شد چنین نبوده است. به ویژه که طبق معمول حتی همین ادعا هم در هیچ دادگاهی به طور علنی و قانونی روشن نمی گردد تا افکار عمومی قانع شود.
پنجشنبه 1 مهر 89 / 23 سپتامبر 2010
1
عصر امروز برای آخرین بار به گردش و راهپیمایی رفتم. راه دریاچه را انتخاب کردم. چه راه زیبایی است این مسیر. حدود ده کیلومتر تا دریاچه می شود. بارها در این دو سال به دریاچه رفته ام اما غالبا تا نزدیک آن رفته و بازگشته ام. رفت و برگشت به دریاچه البته با کمی توقف در ساحل دریاچه سه ساعتی می شود. راه زیبا و دوست داشتنی است. جاده ای با فراز و نشیب دلپذیر و اطراف سرسبز و چشم نواز و افق هایی صاف و گاه نیمه ابری و یا تمام ابری و گاه نیز همراه با بارانی نرم. چقدر از این میحط لذت برده ام. اما افسوس که این آخرین سفر من به این محیط و در این جاده است. دریغ که از اینجا می روم. اگر واقعا دست من و در اختیار من بود، به این زودی ها از اینجا نمی رفتم. از این رو دیشب و امشب خیلی افسرده و غمگینم
2
در مراسم رژه ارتش در مریوان، که به مناسبت سالروز جنگ به طور معمول برگزار می شود، بمبی منفجر شد و طی آن دوازده تن (که طبق نظر اعلام شده چند نفر زن بودند) کشته و شماری هم مجروح شدند. روشن نیست چه گروهی دست به این کار زده است. احتمالا گروه پژاک چنین کرده باشد. اما هرکه و با هر انگیزه ای کرده باشد باید بداند که اولا این کار یک اقدام جنایتکارانه است و ضد انسانی و ثانیا نه تنها به زیان رژیم حاکم نیست بلکه کاملا به سود او است و توجیه خوبی برای ایجاد خفقان و اعمال سرکوب بیشتر. بگذریم که دورة این نوع کارهای ماجراجویانه گذشته است.
یادداشت های روزانه – ادامه قسمت دویست و چهل و ششم
دوشنبه 9 شهریور 1405