چندی است که اصطلاح «رژیم اشغالگر» باب شده و شماری از افراد برانداز «جمهوری اسلامی ایران» با گشاده دستی از آن استفاده می کنند. البته می دانیم که رضا پهلوی و اعوان و انصارش، این اصطلاح را باب کرده و یا به آن دامن زده و می زنند.
اما راستی، معنای «اشغال» و طبعا «اشغالگر» در این تعبیر چیست؟ تا آنجا که لغت و اصطلاح اجازه می دهد می توان گفت: اشغال به معنای آن است که فردی یا گروهی بیگانه و خارجی به صورت عدوانی (به تعبیر حقوقی آن) و در واقع بدون مجوز قانونی جایی را تسخیر کرده و آنجا را در اختیار خود بگیرند. مثلا فردی از اهالی محل یا همسایه و یا حتی یکی از اعضای خانواده، با اعمال زور و فشار و به نحو غیر قانونی و نامشروع، وارد خانه ای شود و صاحبخانه را اخراج کند و در نهایت (حتی با وجود حضور صاحبخانه) خانه شخصی او را اشغال کند و در آن ساکن شود. با این همه، اشغال و اشغالگری مصطلح، عمدتا به وضعیتی اشاره دارد که فرد یا نیروهای بیگانه و خارجی، با زور سرنیزه (مثلا جنگ و تهاجم نظامی)، وارد سرزمینی شود و آن را با زور در اختیار بگیرد و خود در جای صاحبخانه بنشیند و در نهایت خود را صاحبخانه و مالک زمین یا محله و یا کشور بنامد. مانند آنچه که در چند قرن گذشته عموم کشورهای اروپایی با مستعمرات کردند و با تهاجم نظامی و لشکرکسی به گستره غیر غربی (آسیایی یا آفریقایی و یا آمریکای لاتین) سرزمین ها و کشورها و مردمان بومی را کشته و اسیر کرده و یا عملا وارد خانه پدری و آبا اجدادی شان شده و همه چیز را تسخیر کرده و از آن خود کردند. از باب نمونه می توان به هجرم اروپایی ها به سرزمین نوپدید قاره اروپای شمالی اشاره کرد که اینان با راه انداختن جنگ و درگیری های خونین مستمر و برنامه ریزی شده، توانستند بومیان سرخ پوست آن نواحی را نابود کرده و خود، حتی با نابودی تمدن کهن مایایی، بر آن سرزمین پهناور چنگ انداخته و به تدریج تمدن نوین اروپایی خود را بنیاد نهادند؛ اکنون از بومیان تقریبا نشانی نیست و یا حتی آن ها غیرمتمدن شمرده می شوند! یا نمونه ای روشن و اخیر از مفهوم اشغال و اشغالگری را می توان در تأسیس «دولت یهودی اسرائیل» در سرزمین فلسطین دید که حداقل با معیارهای سازمان ملل، بخشی از این سرزمین ها «اشغالی» شمرده می شود و شگفت این که هنوز نیز در ادبیات رسمی رسانه ای و حقوقی جهانی از «فلسطین اشغالی» یاد می شود!
حال بدعتگذاران وطنی بگویند مرادشان از «رژیم اشغالگر» در ایران کنونی چیست؟ بعید است که اینان مدعی باشند که خارجی ها بودند که چند دهه در ایران مبارزه کرده و در نهایت در پی انقلابی بزرگ و عمومی در سال 57، رژیم پهلوی را برانداخته و ایران را اشغال کرده و رژیم تازه ای را بنیاد نهادند. اگر کسی جز این فکر می کند، لطفا دلیل یا دلایل خود را ارائه کند.
واقعیت این است که اولا در انقلاب 57 هیچ عنصر خارجی دخالت نداشت؛ هرچه بود داخلی بود و اراده و تصمیم مردم ایران (خوب یا بد)؛ و ثانیا، کسانی که در پی وقوع تغییرات رادیکال و انقلابی با تنوع در گرایش های فکری و سیاسی به قدرت رسیدند و نظام جدید را با همه ایرادها و اشکالات نظری و عملی تأسیس کردند و تا این لحظه ادامه داده اند، ایرانی بوده و دارای تابعیت و شناسنامه و پاسپورت ایرانی (و در آن زمان تابع دولت شاهنشاهی پهلوی) بوده اند. حال باید پرسید، اینان چگونه و به چه معنا اشغالگر بوده و هستند؟
ممکن است به نوع افکار و اعمال حاکمان جدید اشاره شود. بله، می توان صدها ایراد گرفت، اما می توان پرسید که آیا این بدعملی ها آنان را مصداق اشغالگری می کند؟ اگر چنین باشد، انقلابیون پیش از انقلاب ایران نیز می توانستند و هنوز هم می توانند رضاشاه و محمدرضا شاه پهلوی و دولت هایشان را اشغالگر بدانند! آیا مدعیان اشغالگری جمهوری اسلامی، چنین تفسیر و تعبیری را می پذیرند؟
در هر حال تمامی کسانی که پس از اسلام در ایران حکومت کرده و تشکیل سلسله و دولت داده اند، به رغم این که بسیاری از آنان ریشه تباری در اقوام و قبایل غیر ایرانی داشته اند، ایرانی و خودی بوده اند. این در حالی است که هیچ یک از آنان دارای گفتار و رفتار عادلانه مهم و قابل دفاعی نداشته اند. اصولا در عرف حقوقی و سیاسی، عدالت و سیاست های درست یا غلط، معیار اشغالگری نبوده و نیستند.
به امید فردایی بهتر
شنبه 8 فروردین 1405.