هرچند سزاوار نبود تا زمانی که جنگ و تجاوز به کشورمان و کشتار مردم مان و تخریب میهن مان در جریان است، از موضوع دیگری سخن بگویم؛ اما خبری دیدم که وادارم کرد که در این باب چیزکی بگویم.
خبری که امروز در وب سایت بی بی سی آمده این است: «علیرضا نادعلی، سخنگوی شورای شهر تهران، گفت بعد از «تماسهای زیاد» با او و کمیسیون نامگذاری معابر شورای شهر، نام بلوار «علی دایی» تغییر خواهد کرد.
آقای نادعلی میگوید نام پیشنهادی برای این بلوار «دانشآموزان شهید میناب» است». البته جرم علی دایی چیست؟ همان گوینده در ادامه اعلام کرده است که «مردم از سکوت برخی چهرهها در شرایط جنگ تحمیلی شاکی هستند.»
اما حقیقت آن است که در ادامه و در پایان تنظیم خبر آمده است «علی دایی در سالهای اخیر انتقادهای تندی از حکومت ایران کرده است».
الان نمی خواهم وارد این موضوع بشوم اما انگیزه من در پرداختن به این ماجرا، به یک موضوع بس مهمتر و کلی تری است و آن این که در جمهوری اسلامی برای حذف مخالفان و منتقدان از روش ها و شگردهای مختلفی استفاده شده و می شود. یکی از معمولی ترین ترفندها همان تغییر نام های افراد و شخصیت های کم و بیش منتقد است، که در زمان هایی به هر دلیل نام شان در اماکن عمومی از جمله خیابان های تهران نهاده شده است و البته نامش را هم می گذارند: «مصوبه کمیسیون نام گذاری معابر شورای شهر تهران».
به یاد می آورم که در اوایل بعد ا انقلاب، به دلیل فضای خاص آن ایام، نام شخصیت هایی که در مبارزات پیش از انقلاب نقش داشته و از این رو محبوب عموم مردم بودند، روی معابر و دانشگاه ها و نهادهای فرهنگی به ویژه جاهایی که طبق معمول در رژیم پیشین اسامی پادشاه و خاندان سلطنتی نهاده شده بود، نهاده می شد.
به دو نمونه اشاره می کنم: نام بیمارستان رامسر، که قبلا نام «بیمارستان فرح پهلوی» داشت، به نام «بیمارستان دکتر علی شریعتی» تغییر داده شد. پس از چند سال، که فضا کمی تغییر کرد و روحانیون واپسگرا و غیر مبارزی که به تدریج به عرصه قدرت سیاسی هم باز می گشتند، با طرح تغییر نام بیمارستان به «بیمارستان امام سجاد (ع)» توسط امام جمعه شهر در نماز جمعه، از نام قبلی به سادگی و با یک تکبیر چند دهه نفر چشم پوشی شد. در همان زمان که من نماینده رامسر در مجلس بودم، نامه ای به رئیس بیمارستان نوشتم و به این اقدام غیرقانونی و ناموجه اعتراض کردم. نامه من با تاریخ 23/10/1361 در کتاب «بیم و امیدهای یک انقلابی – روزنوشت های مجلس اول شورای اسلامی» منتشر شده است.
مورد دوم مربوط می شود به تغییر نام خیابان دکتر مصدق در تهران. در اوان انقلاب نام مصدق بسیار برجسته بود و خود او در افکار عمومی بسیار محبوب و محترم بود. در آن گرماگرم تغییر نام ها، نام «خیابان پهلوی»، خیابانی که از شمال به جنوب کشیده شده و گویا طولانی ترین خیابان تهران است، به نام «خیابان دکتر محمد مصدق» نامگذاری شد. جای ایرادی هم نبود اما روشن بود که واپسگرایان مذهبی از این اقدام خرسند نبودند. از این رو، یک بار شیخ محمدتقی فلسفی، واعظ مشهور به عنوان سخنگوی این جریان، در نماز جمعه تهران پیشنهاد کرد که نام این خیابان به «خیابان ولیعصر» تغییر کند. از آنجا که مقدمات ذهنی و عملی آن از قبل فراهم شده بود، با یک تکبیر بلند نمازگذاران تصویب شد و کار تمام. هنوز که هنوز است این نام تغییر نکرده است. رندی و شگرد همواره این است که با تیغ مقدسات مذهبی، حقیقت را ذبح شرعی کنند! در واقع اگر کسی اعتراض کند، بلافاصله انگ مخالفت و یا توهین به مقدسات به طرف چسبانده می شود.
اکنون نیز داستان همان است. می خواهند با نام خردسالان مظلوم مدرسه میناب، فرزندانی که مظلومانه قربانی جنایات آمریکا و اسرائیل شده اند حقیقت دیگری را قربانی کنند. به راستی چه کس می تواند به تغییر نام «شهدا» اعتراض کند؟ خدا رحمت کند شریعتی را که می گفت: گاه برای کوبیدن حقیقتی، از حقیقت بزرگتری استفاده می شود!
بد نیست اضافه کنم که در دغلبازی و ترفندهای خاص، اخیرا دونالد ترامپ، گوی سبقت را از مسئولان جمهوری اسلامی ربوده است!
سه شنبه 4 فروردین 1404