خانه

با برآمدن صفویان و جدا شدن ایران تاریخی و فرهنگی از امپراتوری هزار ساله عربی-اسلامی و در جدال مستمر با ترکان عثمانی به مثابه ی میراثدار دو خلافت زوال یافته پیشین، بار دیگر تشیع حول محورهای مهمی چون امامت و ولایت و از جمله محور امام حسین و کربلا، هم بُعد اخلاقی و رستگاری اخروی میراث کربلا تقویت شد و هم بُعد سنی­ستیزی گسترش بی­سابقه­ای یافت. البته روشن است که دلیل سیاسی این سیاست همان مقابله با دولت قدرتمند عثمانی و بسیج توده­های شیعی در ایران و منطقه بر ضد رقیب بوده است. در این دوره سه عنصر با سیما و ابعادی جدید نیز بیش از پیش میراث عاشورا را تحت تأثیر قرار داد و بدان سیمای مذهبی و سیاسی نوینی بخشید. یکی، عنصر مسیحی بود مبنی بر رستگاری از طریق ایمان به «حسین مظلوم» و مقتول (معادل بر صلیب شدن مسیح) و سوگواری و گریه کردن بر او؛ و دیگر، پیوند مذهب تشیع با ملّیت ایرانی؛ و سوم، پیوند