ترفندی فریبنده
هرچند سزاوار نبود تا زمانی که جنگ و تجاوز به کشورمان و کشتار مردم مان و تخریب میهن مان در جریان است، از موضوع دیگری سخن بگویم؛ اما خبری دیدم که وادارم کرد که در این باب چیزکی بگویم. خبری که امروز در وب سایت بی بی سی آمده این است: «علیرضا نادعلی، سخنگوی شورای شهر تهران، گفت بعد از «تماسهای زیاد» با او و کمیسیون نامگذاری معابر شورای شهر، نام بلوار «علی دایی» تغییر خواهد کرد. آقای نادعلی میگوید نام پیشنهادی برای این بلوار «دانشآموزان شهید میناب» است». البته جرم علی دایی چیست؟ همان گوینده در ادامه اعلام کرده است که «مردم از سکوت برخی چهرهها در شرایط جنگ تحمیلی شاکی هستند.» اما حقیقت آن است که در ادامه و در پایان تنظیم خبر آمده است «علی دایی در سالهای اخیر انتقادهای تندی از حکومت ایران کرده است». الان نمی خواهم وارد این موضوع بشوم اما انگیزه من در پرداختن به این ماجرا، به یک موضوع بس مهمتر و
عریان شدن ذات دو نهاد ایرانی
هرچند ذاتگرا به معنای ارسطویی آن نیستم ولی در اینجا به تناسب جمله ای که نقل می کنم از این کلمه استفاده می شود. زنده
سال گذشته در ایران هر روز چوبه دار برپا بوده است!
جمعه 13 فروردین 89 / 2 آوریل 2010 1 یک کار بسیار خوبی که سایت جرس کرده این است که «تقویم سبز» تهیه کرده و

در باب حرمت گوشت خوک
در باب حرمت گوشت خوک در مورد گوشت خوک نظر قرآن تا حدودی در مقایسه با حکم شرب شراب متفاوت است. در قرآن پنج آیه
تسلیتنامهی درگذشت آقاخان، امام شیعیان اسماعیلی، از سوی جمعی از نواندیشان دینی ایرانی
در این لحظهی سوگوارانه، درگذشت والاجناب شاه کریم الحسینی، آقاخان چهارم، رهبر معنوی مسلمان و چهلونهمین امام حاضر شیعیان اسماعیلیِ نِزاری را به خانوادهی ایشان،