شنبه 24 مهر 89 / 16 اکتبر 2010
1
امروز از کلن به بن آمدم. حدود بیست روز در منزل آقای دکتر کرمانی بودم. او و همسرش به اسپانیا رفته بودند. آخر شب دیشب آمدند. طبق گفته خودشان خانه ای در شمال اسپانیا دارند و در طول سال گاهی به آنجا می روند.
آقای رضا حاجی که در بن ساکن است خانه ای برای من تهیه کرد. خانه خیلی خوبی است. حدود هشتاد متر. در طبقه چهارم در یک مجموعه مسکونی نسبتا نوساز. البته در قیاس با خانه های قدیمی که عمدتا در مراکز شهرهای اروپا واقع شده اند. مخصوصا این خانه با خانه ایتالیا نوساز و تمیز و جمع و جور تر است. گرچه آنجا یک اتاق بیشتر داشتیم و در مجموع فضای بیشتر آنجا برای مهمان بهتر و مطلوب تر بود. خانه از دو طرف باز است و فضای طبیعی زیبا و چشم نوازی دارد. به ویژه در طرف چمن ساختمان درخت بزرگ بید مجنونی است که بسیار زیبا است. چون من درخت بید مجنون را خیلی دوست دارم. هم فرش است و هم مبل های شیک و تمیز. در و دیوار هم از کاغذ دیواری تازه پوشیده شده است. هنوز نمی دانم در کدام سمت شهر و مثلا در شرق راین است و یا در غرب راین. چون در بن هم شهر با راین به دو قسمت شرقی و غربی تقسیم می شود.
در روزهای گذشته مجال نشد تا کمی از گردش های عصرانه بنویسم. حال کمی می نویسم. در این روزهای اقامت در کلن معمولا عصرها برای راهپیمایی به کنار راین می رفتم. در جایی که من بودم بخش غربی شهر و در قسمت شمالی بود. تقریبا دو کیلومتری تا مرکز شهر یعنی ایستگاه مرکزی قطار (بانهوف) و کلیسای مشهور دُم فاصله داشت. غروب ها طبق معمول حدود یک ساعت و نیم راه می رفتم. گرچه اینجا حداقل برای من به زیبایی و طراوت و آرامش کیوسی نبود اما در عین حال واقعا ساحل راین زیبا و دیدنی است و موجب انبساط خاطر و روح و روان است.
ساحل به خوبی با طراحی خلاق و زیبا و در عین حال مفید به بهترین شکل ساخته و پرداخته شده است. از سطح خیابان تا رود شاید پنج – شش متری فاصله دارد. با شیب تقریبا تند. چند لاین طراحی شده است. یکی در کنار خیابان بزرگ ساحلی با عرض حدود شش – هفت متر که بخشی از آن پوشیده از درختان زیبا و تقریبا قدیمی به شکل مرتب و منظم در دو طرف لاین هاست. این لاین در واقع دو قست دارد، یکی برای پیاده روهاست و دیگری برای دوچرخه ران ها که البته هرکدام با رنگ مشخص شده اند و معمولا رعایت می شوند. اما لاین کنار رود نیز دو لاین است که پیاده ها از هر دو لاین استفاده می کنند اما در بخش بالایی معمولا اتومبیل هم پارک می کنند. البته فاصله لاین ها هم پر است از درختان و پوشش های مختلف گیاهی.
هنگام غروب این ساحل شاهد حضور افراد مختلف است که معمولا برای گردش و ورزش و هواخوری و تفریح می آیند. زن و مرد و پیر و جوان و کوچک و بزرگ و هر ملیتی و مذهبی. آلمانی و خارجی و از قضا غالبا خارجی اند. به ویژه ترک فراوان است. دلیل آن نیز حضور ترکان ترکیه است که از حدود شصت سال پیش در آلمان زندگی می کنند. چند شب پیش تیم ملی فوتبال آلمان و ترکیه در برلین مسابقه داشت و اعلام شد که تعداد تماشاچی ترک بیشتر از آلمانی بود. این خود به شمار فراوان ترکان آلمان اشاره دارد. تقریبا بخش قابل توجهی از اقتصاد آلمان در اختیار ترک هاست. از جمله چیزهایی که مشهور است و به سادگی حس و مشاهده می شود این است که اغذیه فروشی های آلمان از جمله در شهر بن و کلن در اختیار ترک هاست. مخصوصا «کباب ترکی» ترک ها در آلمان و سراسر اروپا از شهرت و مرغوبیت خاصی برخوردار است و همواره پرمشتری. در اوایل ورودم به اینجا روزی خانمی ترک در مغازه ای می گفت عثمانی ها با زور نظامی و ارتش نتوانستند در اروپا بمانند اما ما بی ارتش و اسلحه ماندیم. به نظر می رسد که این خانم درست می گفت. البته این سخن بسیار هوشمندانه است. یعنی حداقل در دنیای امروز دیگر زور و نظامی گری اصل نیست و نمی توان با اسلحه جایی را تسخیر کرد و اگر تسخیر کرد نمی توان نگهش داشت، امروز علم و اقتصاد و فرهنگ است که ماندگار است. البته نمی دانم ترکان از نظر علمی و فرهنگی چه اندازه در آلمان موفق شده اند. در آینده اطلاعات بیشتری به دست خواهم آورد و بیشتر خواهم نوشت.
یادداشت های روزانه – قسمت دویست و پنجاه و دوم
دوشنبه 20 مهر 1405