اخیرا آیت الله آقا موسی شبیری زنجانی درگذشت. رحمت و غفران الهی نصیب او باد و به بازماندگانش تسلیت می گویم.
در نظر داشتم به عنوان ادای دین و ذکر خیری از آن مرحوم بکنم اما چیز زیادی از او نمی دانستم. از سوی دیگر با مرور زمان و اولویت ها در نهایت به کلی موضوع از یاد رفت.
الان یادداشتی از دوست گرامی جناب کدیور دیدم که مفید به نظر آمد از این رو، هرچند با تأخیر، همان را در اینجا بازنشر می کنم. به ویژه که تلقی من از اندیشه و شخصیت و فقاهت و سلوک سیاسی آقا موسی تقریبا با دیدگاه آقای کدیور سازگار و همراه است. با این تفاوت که اطلاعات ایشان دقیق تر و علمی تر است.
ارتباط ویژه ای با آن مرحوم نداشتم. در دهه چهل و پنجاه پدر آقاموسی مرحوم آیت الله آقا سید احمد زنجانی را می شناختم و بارها دیده بودم و با افکار و آثارش کم و بیش آشنا بودم. آن مرحوم نیز به نیکی و بی ادعایی شهره بود. با برخی از آثار آقاموسی؛ آثاری که بیشتر به کارم یعنی رجال و تاریخ اسلام ارتباط داشت، کم و بیش آشنا بودم و گاه استفاده کرده ام. محققی بایسته و دقیق بود.
در حدود بیست سال قبل یک بار با دعوت دوست همبندم حاج شیخ عبدالله نوری در منزل او آقا موسی را دیدم. جمعی از اهل فضل و دین در آن جمع حضور داشتند. آقای کدیور از جمله آنان بود. به یاد می آورم که در آن اجلاس جز موضوعات علمی و فقهی مبحث دیگری مطرح نشد. البته بهانه مباحثه نیز نقد و بررسی یکی از نظریه های فقهی آیت الله منتظری بود.
در هرحال از خداوند برای شادی ارواح آن بزرگان و تمامی بزرگانی که در خدمت خدا و خلق خدا بوده و خود را به نام و نان نفروختند و نام نیکی از خود باقی گذاشته اند، دعا می کنم. اللهمّ وفّقنا لماتُحبّ و ترضی.
دوشنبه 13 مهر 1405