در خبرها آمده است که بار دیگر جانیانی زیر پوشش مذهب در افغانستان، فاجعه آفریده و با انفجار یک مینی بوس در دشت پرچی کابل، حداقل بیست نفر کشته شده و چهارده نفر زخمی شده اند.
واقعا در جهان کنونی جنایت و کشتار و قتل بیگناهان به طور روزمره چندان زیاد است که آدمی در می ماند که بر کدام جنایت بگرید و یا بدان ها اعتراض کند! از کشتار در غزه بگیرید تا افغانستان و جاهای دیگر. گفته اند «کشته چنان است که کفن نتوان کرد»! باید توجه داشت که کشتار شیعیان افغانستانی و به ویژه کشتار و گاه قتل عام شیعیان در هزاره جات، چندان فاجعه آمیز است که توصیف آن و یا مویه بر قربانیان نیز بسی دشوار است. در واقع شیعیان در ادوار مختلف افغانستان به مثابه مرغی بوده اند که هم در عروسی قربانی شده اند و هم در عزا. از گذشته های دور که بگذریم در همین پنجاه سال اخیر هزاره ها با انگیزه ای اعلام شده و ناشده مختلف و پیچیده، بارها قربانی شده اند. از دولت های به اصطلاح غیر مذهبی تا حاکمیت به اصطلاح مدعیان اسلام و حتی مدعیان «امارت اسلامی» طالبان. به ویژه اعمال تروریستی طالبان در دوران جمهوریت، بیشترین حملات تروریستی و جنایتکارانه بر ضد هزاره ها و شیعیان مظلوم این سامان بوده است. اکنون که طالبان به قدرت رسیده و مدعی برقراری امنیت در افغانستان هستند، گروهی از همکاران قبلی این گروه تبهکار تحت عنوان «داعش خراسان»، که گویا در افراطی گری و جنایت گوی سبقت را از هم پیمان قبلی ربوده است، پیوسته در رقابت با حاکمان فعلی دست به جنایت در جای جای منطقه (از جمله چند روز قبل در کرمان) و از جمله در مرکز افغانستان یعنی شهر کابل می زند.
به هرحال چرا دنیا این همه جنایت را نمی بیند و اقدامی نمی کند؟ چرا حداکثر فقط به ادای چند جمله و یا ابراز تأسف و مانند بسنده می شود؟ سازمان ملل و نهادهای حقوق بشری در کجای این جغرافیا ایستاده اند؟ چرا مسلمانان و حتی مقامات جمهوری اسلامی، که ظاهرا هم مسلک هزاره ها شمرده می شوند، سخنی جدی نمی گویند و اقدامی نمی کنند؟! مگر این که بخواهند رعایت طالبان حاکم را کرده باشند!
در هرحال چنین جنایاتی مطلقا محکوم است. مسئله مذهب و دین نیست، اساس ماجرا نقض اساسی ترین حقوق انسانی است. موضوع حفظ امنیت و عدالت و کرامت آدمیزاد و رعایت حقوق شهروندی است.
من به سهم خود با تأسف و غمی عمیق این جنایت را هم به انگیزه انسانی و هم به اقتضای عدالت محوری اسلامی و شیعی، محکوم می کنم. برای مقتولان مظلوم این حداثه غفران الهی طلب می کنم و برای بازماندگان شکیبایی و رحمت الهی آرزو می کنم. آرزو می کنم دیگر چنین فاجعه ای در هیچ کجا و به هیچ بهانه ای به ویژه برای برادران و خواهران هزاره افغانستانی تکرار نشود.
یکشنبه 17 دی 1402