4
بیانیه ای از داخل زندان اوین منتشر شده است که شماری از زندانیان سیاسی با عنوان «سبزاندیشان محبوس در اوین» خطاب به ملت ایران، ضمن تشریح شرایط پس از انتخابات و چگونگی و چرایی بازداشت گستردة فعالان سیاسی در انتخابات و پس از آن در جنبش سبز، اعلام کرده اند که در صورت عدم رسیدگی به وضعیت شان از اول اردیبهشت ماه روزه سیاسی خود را آغاز خواهند کرد و اگر به خواسته های آنان توجه نشود بر تعداد روزهای روزه شان اضافه خواهند کرد و در خرداد کامل خواهد شد. در پایان آورده اند «درخواست های قانونی ما سبزاندیشان محبوس در اوین به شرح زیر است:
لغو و تقلیل احکام صادره علیه زندانیان سیاسی، امنیتی و مطبوعاتی در دادگاه های فرمایشی پس از خرداد 88؛
آزادی فوری کلیة بازداشت شدگان تا زمان برگزاری دادگاه ها، با قید وثیقه و کفالت؛
رعایت اصل 168 قانون اساسی در کلیه محاکم؛
رسیدگی به روند غیرعادلانه بازجویی ها، دادرسی ها و مجازات متخلفان در تمام سطوح
بهبود وضعیت غذایی، بهداشتی، رفاهی و تفریحی کلیة زندانیان و باز داشت شدگان».
نمی دانم این افراد چند نفرند و چه قدر این تصمیم جدی است. چون فقط نام عیسی سحرخیز مطرح شده است. اگر واقعا تعداد قابل توجه است و تصمیم نیز جدی است، بهتر و مؤثرتر این بود که اسامی هم اعلام می شد. به هرحال امیدوارم که موفق شوند.
اما نکته قابل تأمل این است که از دوران مجلس ششم اصطلاح «روزه سیاسی» باب شده است که روشن نیست یعنی چه و مضمون و محتوای دینی و سیاسی آن چیست؟ روزه شرعی معنا و فلسفه تعریف شده ای دارد و اعتصاب غذا هم فلسفه روشنی دارد. به هیچ وجه نمی توان این دو مضمون و هدف را به هم در آمیخت. می توان پرسید که فرضا اگر دوستان تا به آخر خط رسیدند و روزه شرعی با زمان معین خود افاقه نکرد و خواسته ها برآورده نشد، چه می کنند؟ راهی جز این ندارد که دست به امساک کامل هر نوع خوردنی و نوشیدنی (اعتصاب خشک) بزنند و روشن است که در حال روزه شرعی نمی توان چنین کاری کرد و در مقابل ادامه روزه شرعی اگر تا پایان عمر هم ادامه پیدا کند، راه به جایی نخواهد برد؛ چراکه فشاری بر طرف مقابل وارد نمی کند. چنین می نماید دوستان مذهبی برای گریز از عدم سازگاری اعتصاب غذا (بویژه به صورت خشک و طولانی) با روزه شرعی و معیارهای دینی، متوسل به چنین عنوانی شده اند که البته کاری عبث است؛ زیرا چنین کاری نه حکومت را وادار به عقب نشینی می کند و نه با روزه شرعی منطبق است. این اصطلاح هم مانند «نماز وحدت» عنوانی بی معنی و بی محتواست.
یادداشت های روزانه – ادامه قسمت سی و نهم
چهارشنبه 16 اردیبهشت 1405