در طول این 47 سال از بسکه گفته و هشدار داده ایم که به اصطلاح عامیانه «زبانمان مو درآورده است»! اگر نبود احساس مسئولیت، دیگر هیچ حرفی نمی زدم. حرف زدن احتمالا نشانه زنده ماندن است و حداقل علامت احساس مسئولیت!
حالا هم فقط کوتاه می خواهم به نکته ای اشاره کنم و آن این است که عده ای به هر دلیل عزم جزم کرده اند که ایران را نابود و ویران کنند به هر قیمت! ولو بلغ مابلغ! در یک طرف زورگویان جهانی اند فعلا نماینده آشکارشان اسرائیل و آمریکای ترامپ است و طرف دیگر مسئولیت ناشاسان داخلی؛ خارجی ها دهه هاست که برای تجاوز به ایران طرح و برنامه ریخته اند و اکنون فکر می کنند وقتش هست که کار را تمام کرده و رقیب مزاحم را از صفحه روزگار محو کنند به هر قیمت و در طرف داخلی نیز چند دهه با شعارهای نادرست و دعاوی بی پشتوانه بهانه اجرای نقشه های شوم بیگانگان را فراهم آورده اند. اکنون نیز که نه تنها خودشان بلکه تمدن ایرانی و مردم و کشور ایران در معرض نابودی به هر قیمت قرار گرفته و متجاوز نشان داده که مانند هیتلر از نابودی ایران به هر قیمت ابایی ندارد، باز هم غیر مسئولانه شعار می دهند و موضع می گیرند و حداقل تلاشی مؤثر برای رفع تجاوز و ناامید کردن متجاوزان نمی کنند؛ گویا اینان نیز به نابودی ایران و تمدن ایرانی به هر قیمت رضایت داده اند!
به ویژه که عده ای که، به گمانم فقط نام ایرانی دارند و به زبان فارسی حرف می زنند، چنان از خشم و نفرت انباشته اند که نه تنها با دشمنان کینه توز و ویرانگر همدست و همداستان شده اند، بلکه همواره دشمنان ویرانگر را به نابودی ایران ترغیب می کنند؛ برخی از این بی وطنان تا آنجا پیش رفته اند که به متجاوز توصیه می کنند مانند ماجرای جنایتکارانه استفاده از بمب اتمی در جریان جنگ دوم جهانی در ژاپن، برای نابودی کشورشان از بمب اتمی استفاده کند! واقعا باید گفت شرم بر شما که به غلط نام ایرانی بر خود نهاده اید!
واقعا دیگر توان نوشتن نیست. در خانه اگر کس است، یک حرف بس است!
خداوند ایران و ایرانی و تمدن ایرانی را از نابودی نابودگران داخلی و بدسگالان خارجی حفظ کند. به امید فردایی بهتر
سه شنبه 18 فرودین 1405