خانه

چندی پیش به نظرم رسید که لازم است مبارزات مستمر مردم ایران برای تحقق آزادی و عدالت و حاکمیت قانون و تأمین واقعی حقوق بشر در داخل کشور باشد. هرچند اصولا و به نحو کلی و عام، آزادیخواهی و تلاش برای تحقق آن، نه محدود به داخل است و نه به خارج از کشور و نه حتی مختص جامعه ای خاص در شرق و غرب عالم است؛ هر انسانی به اعتبار انسان بودن، می تواند و می بایست برای دستیابی به آزادی و عدالت بکوشد و به دیگرانی که از نعمت آن برخوردار نیستند، در حد توان یاری رساند؛ موضوعی که اکنون از مبحث ما خارج است. در آن یادداشت، که عملا به شکل نامه سرگشاده بود، خطاب به آقایان موسوی، رهنورد، کروبی، خاتمی، تاج زاده، مدنی بود، پیشنهاد کرده بودم که به دلایلی، برای جلوگیری از فروپاشی نهاد دولت (به اعتبار دولت و رژیم) و جامعه و به ویژه برای ممانعت از آسیب رسیدن به کشور و زادوبوم ما